Co z Lechem?

Od kilku lat polski kibic piłkarski borykał się ze smutną wizją, w której to drużyny z ekstraklasy miały spore problemy w walce o europejskie puchary, ze słabeuszami z Azerbejdżanu, Gruzji czy Mołdawii. Ostatnim wielkim zespołem, który zagrał wiosną w rozgrywkach Pucharu UEFA był Groclin Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski, który w sezonie 2003/2004 odpadł w dwumeczu z francuskim Girondins Bordeaux. W pamięci kibiców występ ten i tak stoi w cieniu tego, co osiągneła sezon wcześniej Wisła Kraków. W bieżącym sezonie, wyjątek od miernej postawy polskich zespołów w pucharach postanowił zrobić poznański Lech. Czy będzie to „wybryk” jednorazowy?

Lech Poznań jest klubem, który jest budowany od kilku lat. Jednak dopiero wejście do klubu Jacka Rutkowskiego wraz z holdingiem Amica, znacząco przyspieszyło rozwój klubu. W Polsce nikt o tym na poważnie nie myślał, ale w Poznaniu oczekiwania na wielki sukces były bardzo duże.  Drużyny nie da się jednak zbudować w przeciągu kilku miesięcy, i chwała zarządowi klubu, który doskonale zdawał sobie z tego sprawę.

„Sukces rodzi sukces” to zasada, która niezbyt sprawdzała się w ostanich latach, w polskiej piłce. Po każdym większym osiagnięciu, kluby zamiast budować swoją siłę to najczęściej ją rozsprzedawały. W przerwie zimowej obecnego sezonu, jak i po odpadnięciu „Kolejorza” z pucharów pojawia się coraz więcej spekulacji nt tego, kto z klubu odejdzie. Wśród potencjalnych zaowdników wymienia się prawie połowę pierwszej drużyny, z Robertem Lewandowski, Semirem Stilicem i Manuelem Arboledą na czele. Pocieszające jest to, że dyrektor sportowy Lecha jasno stawia sprawę dotyczącą letnich wyprzedaży. W rozmowie z „Głosem Wielkopolskim” powiedział:  ”- Zrobimy wszystko, by utrzymać najlepszych zawodników. Gdyby ich rzeczywiście zabrakło, byłaby tragedia. Nie możemy oczywiście zagwarantować, że cała wymieniona wyżej piątka będzie grała w przyszłym sezonie w Lechu. Możemy pozwolić na odejście jednego ogniwa, ale pod warunkiem, że przyjdzie na jego miejsce wartościowy następca. Na pewno nie będzie wyprzedaży”.

Jeżeli polityka transferowa zostanie utrzymana, to jest duża szansa na to, że w przyszłym sezonie potencjał „Kolejorza” znacząco nie ucierpi. Z pewnością latem odejdzie Semir Stilić, który daje do zrozumienia, że z Lechem chce zdobyć mistrzostwo Polski i odejść.  A co z nowymi nabytkami? Zimowe zakupy nie udały się zbytnio, przynajmniej tak można sądzić po roli nowych zawodników, jaką odgrywają w drużynie. Żaden z trójki: Burić, Golik, Handzić nie jest w tej chwili w 18-ce meczowej (najbliżej tego jest chyba Gordan Golik). Kluczowym więc dla wzmocnienia drużyny może być letnie okienko transferowe, w którym trzeba będzie więcej zyskać niż stracić.

Jest szansa na to, żeby Lech Poznań nie był drużyną jednego sezonu. Warunkiem tego jest również pozostanie na Bułgarskiej trenera Smudy. Wydawałoby się, że pomimo spekulacji prasowych jego pozostanie w „Kolejorzu” jest raczej pewne, jednak coraz częściej mówi się o tym, że „Franz” miałby zastąpić Leo Beenhakkera na stanowisku selekcjonera reprezentacji Polski. Jako kibic poznańskiej drużyny mam nadzieje, że tak się jednak nie stanie

Szczęśliwa narciarska sobota

Najważniejszą imprezą narciarską w tym sezonie miały być Mistrzostwa Świata w Libercu. Wszelkie przygotowania sportowców były skierowane na tę właśnie imprezę. Polscy kibice martwili się przede wszystkim o formę Adama Małysza, który miał bronić tytułu wywalczonego w Sapporo.

Dzisiaj już wiemy, że Małysz z formą nie zdążył, co nie stanowi bynajmniej żadnego problemu, gdyż godnie zastąpiła go Justyna Kowalczyk. Młoda Polka pokazała wielką klasę, i jednocześnie udowodniła, że jest dla polskich biegów narciarskim tym, czym dla skoków przed laty był Adam. Motorem napędzającym zainteresowanie tą dyscypliną wśród kibiców. Na pewno „Małyszomania” była zjawiskiem o niespotykanej skali, ani wcześniej, ani później żadnemu zawodnikowi nie udało się zgromadzić i zjednoczyć tylu kibiców naraz. Ale serce rośnie i pojawia się nadzieja, kiedy słyszy się doping „Justa, Justa!”  dopingujący naszą mistrzynie świata! Pamiętam, gdy Kowalczyk zaczynała swoje starty w Pucharze Świata przed bodajże czterema laty. Już wtedy było widać, że w tej biegaczce drzemie olbrzymi potencjał.

Dzisiaj Justyna Kowalczyk może pochwalić się dwoma złotymi medalami oraz jednym brązowym, zdobytymi w Libercu we wspaniałym stylu. Udowodniła tym samym, że jest czołową biegaczką świata! Odciążyła tym samym trochę Adama Małysza, który przez lata był liderem polskich sportów zimowych.

Adam w Libercu medalu nie zdobył, ale był blisko – wraz z kolegami z drużyny, podczas konkursu drużynowego. Polska zajeła 4. miejsce, tracąc do trzeciej Japonii 9pkt (czyli ok. 5 metrów). Nastąpił pewien przełom, na który czekaliśmy od dawna. Ze znakomitej strony na średniej skoczni zaprezentował się Kamil Stoch zajmując 4. pozycję. W „drużynówce” rewelacyjnie skakał Stefan Hula. Dwa lata temu w Sapporo zajeliśmy 5. miejsce, mając szanse na medal (swój skok zepsuł Robert Mateja). Dzisiaj żaden z polskich zawodników nie zawalił swojej próby, i dzięki temu możemy się cieszyć z najwyższej pozycji osiągniętej w „drużynówce” przez polskich skoczków w historii.

Podsumowując MŚ w Libercu trzeba wspomnieć jeszcze o bardzo dobrej formie młodziutkiej Kornelii Marek, która w dzisiejszym biegu na 30km zajeła doskonałe 21. miejsce. Mam nadzieje, że zarówno polskie biegi jak i skoki narciarskie dalej będą się rozwijać, i już za rok w Vancouver  będziemy mogli wspólnie cieszyć się z osiągnięć naszych sportowców

Początek sezonu..

W poniedziałek postanowiłem spełnić swoje małe, rowerowe marzenie i wybrać się na śnieżną wycieczkę po poznańskich lasach. Doświadczenie bardzo ciekawe i przyjemne. Być może nie każdego cieszy charakterystyczny dźwięk „skrzypiącego” śniegu pod oponami bicykla, lub też nagła utrata równowagi spowodowana „kantowaniem” opon o lód – ale mnie takiego typu atrakcje przypadły do gustu.

Poniżej zdjęcia z wyprawy.

Wierzyć w siłę polskich skoków

Adam Małysz cieszył nas swoimi zwycięstwami przez dobre kilka lat. W tej chwili skoki narciarskie tracą w naszym kraju nieco na popularności, również przez słabszą postawę Adama w zawodach PŚ. W takich momentach pojawia się pytanie: – Gdzie są juniorzy, którzy mieli przejąć schede po mistrzu Małyszu? Od kilku lat słyszemy o utalentowanej młodzieży, która jednak nie potrafi przebić się do światowej elity.

Pierwszymi zawodnikami wywodzącymi się z fali „Małyszomanii” są Kamil Stoch i Stefan Hula. Ten pierwszy zasłużył już sobie na miano skoczka średniej klasy, który potrafi zaskoczyć publikę udanymi skokami, w miarę regularnymi przy wysokiej formie. Kamil to typ zawodnika ambitnego, który wymaga od siebie bardzo wiele, co czyni go potencjalnie  nadzieją (nadal) polskich skoków. Nieraz pokazał już, że potrafi wskoczyć do pierwszej 10-ki, i myślę, że dzięki ogromnej chęci dobrego i dalekiego skakania może poprawić jeszcze bardziej swoje dotychczasowe osiągnięcia.

W ostatnich dniach odbyły się Mistrzostwa Świata Juniorów w Strbskim Plesie, w których to Maciej Kot wywalczył tytuł v-ce mistrza, a polska drużyna w konkursie drużynowym zdobyła brązowy medal. Z roku na rok pojawia się pytanie, co się dzieje z tą młodzieżą? Sukcesy w zawodach juniorskich polscy skoczkowie zdobywają nie od dzisiaj. Kilka lat temu zetknęliśmy się z Mateuszem Rutkowskim, w roku ubiegłym z bardzo dobrej strony pokazał się jego młodszy brat, Łukasz. Dzisiaj słyszymy o sukcesach Macieja Kota, syna fizjoterapeuty kadry A skoczków narciarskich. Wierzę ciągle w to, że sukcesy juniorów przełożą się w najbliższym czasie na dobre wyniki wśród rywalizacji seniorskiej. Skoro Rutkowski potrafił kilka lat temu pokonać Morgensterna, a Kot przed kilkoma dniami Fina, Ville Larinto (który jest w czołowej 10-ce klasyfikacji Pucharu Świata).

Nie znam recepty, chociaż chciałbym. Moje pozytywne spojrzenie w przyszłość bierze się z wiary w tych młodych ludzi, którzy udowadniają, że stać ich na bardzo wiele. Łukasz Rutkowski, bracia Kot, Grzesiek Miętus, Andrzej Zapotoczny, Dawid Kowal. Lista utalentowanych młodzików jest duża. Problem tkwi w ich wprowadzaniu do zawodów najwyższej rangi.

Mam nadzieję, że się doczekam

Bariery..

Sport to taki wynalazek człowieczeństwa, który pozwala w bardzo przystępny i przejrzysty sposób spojrzeć na siebie inaczej. Jakoby przez odbicie lustrzane. Z jednej strony to relaks i pomoc w regeneracji komórek, z drugiej zaś to nieustanna walka. Ze sobą, z problemami, ze słabościami. To wyznaczanie celów, i dążenie do ich realizacji.

Każdy z nas ma swoją receptę i charakterystykę tego, co ogólnie nazywamy sportem. Nie będę katalogował i dzielił, które postrzeganie jest lepsze, a które gorsze. Najważniejsze, aby to co robimy po pierwsze sprawiało nam radość. Gdy osiągniemy ten pułap to możemy planować dalej,  tworzyć kolejne rozdziały sportowego świata. 

Uwielbiam łamać bariery, chociaż przyznam się, że bardzo często sama czynność „łamania” jest mało przyjemna w momencie samego „dążenia”. Zazwyczaj czeka na mnie zadanie, które chce wykonać, ale równocześnie wiem, że droga do jego wykonania jest często długa i pełna trudności. Ostatnimi czasy zauważam w sobie taki mały rekonesans jeżeli chodzi o podejście do czynnego uprawiania sportu. Był czas (dosyć krótki w skali życia), w którym  sport w formie aktywnej odsunął się gdzieś na dalszy plan. Teraz widze, że to było dobre. Uświadomiło mi jeszcze dobitniej, jak ważne dla mnie jest aby prowadzić treningi, kształtować charakter, a przy okazji również ciało.

Najważniejsze, aby nie ograniczyć się do zawężonego pojmowania sportu. Bycie kibicem nie oznacza, aby spędzać czas przed telewizorem, z puszką piwa w prawej ręce, pilotem w lewej, przełączając kolejno kanały TV. To nawet nie jest rozszerzona wersja powyższej formułki, przeniesiona na trybuny stadionu czy hali sportowej. Sport i kibicowanie są pojęciami szerokimi, łączącymi się naprzemian wieloma nićmi, częstokroć przenikającymi wzajemnie. Oglądając mecz siatkówki łatwiej jest mi ocenić grę, styl, taktykę mając na uwadzę to, że sam kiedyś grałem, i byłem po drugiej stronie. Laik przelknie, kibic zrozumie. Nie dąże bynajmniej do stwierdzenia, że jeśli nie uprawiałeś nigdy żadnej dyscypliny sportowej, to nie masz prawa nazywać siebie kibicem. Zwracam tylko uwagę, że dla wielu niektóre czynności i elementy są tak proste, a ich argumentacje spłycone, że głowa boli od samych słów. Bariera zrozumienia, wyrozumiałości..

Od dwóch lat regularnie, raz w tygodniu chodzę na basen. W ostatnią niedzielę osiągnąłem coś, do czego dążyłem przez ten cały okres. Chciałem w ciągu 45 minut przepłynąć 80 basenów. Nie wnikam już teraz, czy jest to wynik dobry, czy może całkiem przeciętny. Dla mnie to całkiem spory wyczyn, w osiągnięciu którego przez te niespełna dwa lata miałem spore problemy. W takim momencie, gdy człowiek uświadamia sobie pęknięcie bariery (często nie tylko fizycznej, ale psychicznej), chce jednocześnie pokonywać kolejne, trudniejsze.

Pływanie, siatkówka i rower – to w chwili obecnej trzy dyscypliny, poprzez które chce dalej kształtować siebie. I dla zabawy, i dla pokonywania kolejnych barier. Cieszyłbym się, gdyby coraz więcej ludzi zauważało, że sport to bardzo często taki  nauczyciel, który wymaga i nie odpuszcza, a na zakończenie pozostawia miłe wspomnienia. Przede wszystkim jednak to umilacz życia, dzięki któremu z pewnością poczujesz się lepiej!

Kolejny odcinek korupcji: Piotrek R.

Korupcja w polskiej piłce.. Nie jest to zjawisko, które mogłoby dziwić. Od dawien dawna, zwykły kibic w Polsce dobrze wiedział, że ona istnieje. Łudził się jednak, że jego odczucia i przeświadczenia nie pokrywają się z rzeczywistością. Na długo przed ujawnieniem „afery korupcyjnej” można było, na podstawie własnych obserwacji, wysnuć odpowiednie wnioski.

Nie łudzę się już, że wśród obecnie biegających po polskich stadionach piłkarzy jest chociaż jeden, który nie zetknąłby się ze zjawiskiem sprzedawania i ustawiania spotkań. To media kilka lat temu zaczęły określać stan, który przez dobre kilkanaście lat zadomowił się w świadomości ludzi związanych z futbolem jako coś normalnego. Gorszy i doprowadza mnie do stanu obrzydzenia hipokryzja działaczy, sędziów, trenerów, zawodników..

Chociaż to pokrętne myślenie, to zastanawiam się, czy zajmowanie się zjawiskiem korupcji w polskiej piłce ma jeszcze sens. Szukanie sprawiedliwości wraz z karaniem winnych to jedno, ale obawiam się, że w tej konkretnej sytuacji należałoby chyba zburzyć wszystko, aby to środowisko oczyścić i stworzyć dyscyplinę opartą na wartościach i zasadach zgodnych z duchem rywalizacji sportowej. Poniedziałkowe doniesienia o zatrzymaniu Piotra Reissa były dla mnie ciosem, w sam środek kibicowskiego serca.  Lech jako klub zawdzięcza temu piłkarzowi wiele, i bynajmniej nie ma w tym zdaniu sarkazmu. Jestem przekonany, że większość kibiców „Kolejorza” nawet po postawieniu zarzutów przez wrocławską prokuraturę będzie stać za „Reksiem” murem. Trudno zburzyć ikonę, nawet gdy ta działa na szkodę klubu. Nie mam zamiaru bronić Piotra w tym felietonie, gdyż grał nie fair przede wszystkim względem kibiców, którzy zawsze wierzyli w zespół. Pocieszeniem, chociaż marnym może być fakt, że Reiss nie jest żadną „czarną owcą”, a w tym stadzie należącym i działającym pod egidą PZPNu należałoby raczej szukać nazwisk, które wyróżniałyby się na tle większości uczciwością. Szokowały doniesienia o postawieniu zarzutów korupcyjnych Dariuszowi Wdowczykowi. Nie mniejsze zdziwienie spowodowało zatrzymanie Grzegorza Gilewskiego, najlepszego obecnie sędziego w Polsce, który sędziował spotkania w europejskich pucharach oraz brał udział m.in w Euro2008.

Jestem przekonany, że zatrzymanie Reissa to nie koniec, i dojdzie do zatrzymań, które jeszcze bardziej poruszą środowisko piłkarskie. A raczej media oraz tych, którzy cały czas wierzą jeszcze w czystość polskiej piłki. Ja już się pogodziłem z tym, że przez wiele lat emocjonowałem się rozgrywkami ustawionymi (w mniejszym lub większym stopniu). I chociaż zabrzmi to niedorzecznie – nie dziwię się, że dla piłkarzy, działaczy i trenerów ustawianie spotkań było czymś normalnym. Problem nie tkwił w „chorobie środowiska”, a zagłębiał się znacznie dalej. W polską mentalność zbudowaną i wykreowaną przez PRL. W dzisiejszych czasach chcemy się zmieniać, i prostować to, co  jest krzywe moralnie. Prostowanie polskiej piłki potrwa jednak z pewnością jeszcze bardzo długo..